Dessert Tracks

Dag 10, naar Swakopmund (Woensdag 27 september)

Half negen vertrokken. Gestopt in Solitaire, een dorpje aan een afgelegen kruising van dirt tracks, middenin de Namib Desert. Deze plaats kwam voor in een boek dat Joska had gelezen, dus moesten we hier stoppen voor koffie met appeltaart. Lunch gekocht bij de bakkerij, en getankt. Hop, daar kwamen onze Duitse stalkers ook weer aan, dus snel weer verder.

Tegen elf uur passeerden we de Steenbokskeerkring. Even gestopt voor een fotomomentje. De weg vervolgd langs Kuiseb Canyon en door de Kuiseb Pass, een slingerweg door de bergen, een mooi gedeelte van de route.

Rond half twee gestopt voor lunch langs de weg, op een plek met toilet. Verder stond er een bordje dat er vergunning nodig was beyond this point. Dat nodigde uit voor een wandeling. Erachter was een picknickplaats, gelegen op enkele enorme rotsen. Het waren slechts enkele rotsen, meer een soort enorme keien. Even bovenop het uitzicht bekeken. Vooral een enorme verlaten vlakte.

Uiteindelijk via Walvis Bay naar Swakopmund gereden. Links de oceaan, rechts een enorme vlakte met zandduinen. Hier kon je met buggies crossen en sandboarden, maar dat stond niet op ons verlanglijstje. Om kwart voor drie op plaats van bestemming aangekomen.

Onze kamer was niet in het hoofdgebouw, maar achter een huis in de zijstraat. Een binnenplaats met enkele kamers er rondom. Geïnformeerd naar de mogelijkheden om de volgende dag dolfijnen te gaan spotten. Eén van de bedrijven had een kantoor in Swakopmund, dus besloten daar even heen te lopen. Eerst nog even gevraagd naar de veiligheid in de stad. ’s Avonds vanuit het winkelcentrum naar huis lopen was geen probleem, maar in het donker kon je beter niet in de buurt van het strand ronddwalen, dat kon gevaarlijk zijn.

De dolfijntrips bleken volgeboekt. De dame probeerde plaatsen bij een ander bedrijf te regelen, en werd vervolgens teruggebeld dat er toch plek was op de beoogde catamaran. Even de winkelstraat verkend, gezocht naar een winkel met e-cigaret vloeistof, maar niet gevonden. En  uiteraard een boekwinkel bezocht. De overige winkels sloten om vijf uur reeds hun deuren. Dus op zoek naar een eetgelegenheid. Gekozen voor Kucki’s Bar, één van de vanuit het hotel aanbevolen plaatsen, en tevens gelegen in het winkelcentrum, dus geen zorgen over de wandeling terug. Het was aangeraden om te reserveren, maar daar hadden we geen tijd voor gehad. Gelukkig was er plek. Eerst even een drankje aan de bar. Er hingen BH’s aan het plafond, vlaggen van vele nationaliteiten (maar geen Nederlandse), allerlei spreuken, en een hele rits aan Jägermeister flesjes. Gezellige boel, leuke mensen, goed gegeten.

Uitzicht op de woestijn vanaf een 'grote kei'

De patissier aan het werk, in Solitaire, middenin de Namib woestijn

De Steenbokskeerkring

African Massage

Dag 9, Sossusvlei (Dinsdag 26 september)

Met gids Immanuel, en onze Duitse stalkers, richting Sossusvlei, om de rode duinen te bezichtigen. Om vijf uur ging de wekker, en na een snel ontbijt rond half zeven vertrokken. Het was fris, eigenlijk best koud, dus dekens en poncho’s gebruiken om warm te blijven. Ik had de gids gevraagd welke plekken het best waren, en dat was achterin zei hij. Dat bleek te kloppen, we hadden minder last van de kou en de wind dan degenen voor ons. Eén van de overige dames zat tot aan haar kruin ondergedekt.

De excursie begon met een ‘African massage’, oftewel dertig kilometer over een hobbelige weg naar de ingang van het park. Vervolgens nog zestig kilometer over asfalt door het park, en dan zou het nog vijf kilometer off road zijn naar Death Vlei.

Gestopt bij Dune 45. Tegenwoordig mogen alle duinen worden beklommen, maar deze was de enige met een parkeerplaats erbij. De meest gefotografeerde duin van de Sossusvlei. Hier kregen we de gelegenheid om deze duin te beklimmen. In eerste instantie leek dat eenvoudig, maar al snel put je jezelf uit in het mulle zand. Erachter gekomen dat het eenvoudiger ging als je de voetstappen van je voorganger gebruikte, en een beetje je voeten neerzette als Donald Duck. Dan was het alsnog redelijk pittig. We waren de enige van de zes die de top hebben bereikt. Onze Duitse luidkauwer was het verst gekomen, maar was uiteindelijk ook afgehaakt. Mooi uitzicht, leuke ervaring, bonuspunten voor inzet. Er was een eindtijd gegeven voor terugkeer bij de Jeep die hebben we net niet gehaald.

Vóór het laatste traject nog even een pitstop. Bij de toiletten staan mannen bij een tankwagen, met een grote fles zeepwater en een handdoekje. De hele dag mensen te assisteren. Dit was tevens het enige schone toilet in het park.

Na enkele kilometers hobbelen een bezoek aan Death Vlei, een van water afgesloten door rode zandduinen omgeven vlakte, met harde klei bodem, en dode bomen die vanwege de droogte niet onderhevig waren aan rot. Een apart gezicht. Een echte toeristenattractie blijkbaar, het was er druk, geen dooie boel.

Voordat we weer gingen rijden nog even naar een toilet in een houten hokje. Dit was dan toch echt het meest ‘bijzondere’ toilet van onze reis. Niet zo fris dus.

Korte rit gemaakt naar een plek onder een grote boom, met picknicktafel. Tijd voor brunch, met champagne. Mooi uitzicht, en ondanks dat er veel toeristen in het park waren was het hier opvallend stil.

Voor de laatste etappe terug naar de ingang van het park. De gids moest nog even een bekeuring betalen, voor een eerder bezoek waarbij hij zijn rijbewijs was vergeten. Daarna tijd voor een pitstop, terwijl de gids de vergunning voor parktoegang ging betalen. Ik wilde nog even naar het curiosa winkeltje, maar het leek ons niet handig, aangezien de rest dan op ons zou moeten wachten. Verrassend genoeg gingen de vier Duitsers op hun gemak bier staan drinken in de bar. Dus moesten wij op hen wachten.

Excursie geëindigd met een kleine wandeling in een canyon. Immanuel legde ons uit hoe we konden lopen. Ik zei dat ik nog wel een verhaaltje over de canyon had verwacht, en in eerste instantie antwoordde hij dat we die niet kregen. Daarna vertelde hij over de stenen in en rond de canyon, soort ronde keien, die hier voorkwamen omdat de plek waar we stonden vroeger onder water was.

Geen heel grote canyon, maar leuk om te zien. Lekker koel beneden. Op de weg terug uit de canyon waren twee mensen Jeux de Boule (Petanque?) aan het spelen met keien. Zo te zien hadden ze ook reeds wat alcohol genuttigd. Ze hadden er veel plezier in.

Rond kwart voor drie weer terug. Tijd voor een drankje op het terras. Even de foto’s en video’s bekeken, en helaas geconstateerd dat de eerste 23 opnames waren mislukt. De focus was niet goed. Balen. Er was nog aardig wat MB aan goed materiaal gelukkig.

We waren lekker in the zone. Nog wat drankjes genuttigd, en de camera opgesteld voor een time lapse. Ondanks dat de zon zich hier achter een berg verstopt was het oranje kleuren van de omgeving een mooi gezicht, hadden we de avond ervoor gezien. Lekker gekletst. Wat later gaan eten. Daarna terug naar ons terras, stoelen voor het huisje, en naar de sterren gekeken.

’s Nachts wakker geworden van de harde wind. We hadden de stoelen weer op het terras gezet, maar op de rand, in plaats van tegen het huisje aan. Ik leek het geluid van een schuivende stoel te hebben gehoord. Ik wilde die dingen niet door de ramen hebben, dus even gecheckt, maar ze leken aardig op hun plek te blijven.

Champagne brunch

Geen struikvogel

Dag 8, naar Sossusvlei (Maandag 25 september)

Boodschapjes gedaan bij de kleine benzinepomp aan de overkant, en vervolgens om half tien ’s morgens gaan rijden. De gehele weg was met een C of een D aangeduid, onverhard. Daarnaast werd het grootste gedeelte door de reisinformatie als slecht en dus gevaarlijk bestempeld, en werd aangeraden minder dan de maximumsnelheid van 120 kilometer per uur te rijden.

Niet gestopt in Helmeringhausen omdat dat niet direct op de route lag. Door naar de tweede optie die we hadden gepland voor lunch en Diesel, Betta.

Betta was een camping, met een tankstation, en een eettentje dat ook gelijk de winkel was. Burgertje en een kopje soep. Opvallend waren twee mannen die achterover leunden in eenzelfde auto als wij hadden, een Toyota Fortuner. De motor draaide. De auto miste één wiel, dat lag ernaast, met wat gereedschap erop. Na de lunch één van de mannen gesproken. Het was een huurauto, en de huurders hadden een lekke band gekregen. Bij een poging het wiel te verwisselen was het ze gelukt om drie wielbouten op rij geheel af te breken. Onwaarschijnlijk, maar het bewijs zat vast aan de auto. Of eigenlijk niet  meer. De huurders hadden een andere auto gekregen, de twee mannen waren aan het wachten op een takel.

De omgeving werd mooier naarmate we dichter in de buurt van de lodge kwamen. Gele vlakte met rondom bergen, en in de verte leken we de roodgekleurde duinen reeds te kunnen zien. Er werd gewaarschuwd voor overstekende giraffes, maar die hebben we niet gezien. Wel Zebra’s gezien, en een lonely struisvogel.

In de buurt van de lodge staken twee Oryxen de weg over. Onze aanwezigheid werd niet op prijs gesteld, en één van de beesten kroop onder het hek door. Kop onder het hek, draad met de horens omhoog duwen, en snel eronderdoor. De tweede Oryx was dat ook van plan, maar keek eerst naar ons om de mate van bedreiging in te schatten. Hij blijf uiteindelijk nog even aan onze kant van het hek.

Rond kwart over drie bij The Desert Homestead. We reden achter een open safarivoertuig met gasten erin het terrein op. Schijnbaar terug van een activiteit? Leek me in eerste instantie een vreemde tijd.

Leuk, net oord, met leuke huisjes met uitzicht op de vlakte en de bergen. Er was ook een watertje aangelegd op de vlakte, dus kans om vanaf je terras dieren te spotten.

We hadden reeds vooraf de drive naar de Sossusvlei gereserveerd. Dat bleek om een activiteit te gaan van een uurtje of tien qua doorlooptijd, vetrek om tien voor half zeven de volgende ochtend. In eerste instantie wat sceptisch. Wat gaan we al die tijd doen?

Warm weer, dus verkoeling gezocht bij het zwembad. Later nog even aan een tafeltje gezeten, zodat ik wat kon typen. Buiten gedineerd. Er was een vast menu, en voor de vegetariër werd ter plekke geïmproviseerd. Vroeg naar bed, want we moesten ook vroeg weer op.

Kolmanskuppe

Dag 7, Kolmanskop, Lüderitz en Diaz Point (Zondag 24 september)

Op eigen houtje richting spookdorp Kolmannskuppe, een verlaten dorpje bij een voormalig diamantmijn. Even buiten Aus gestopt bij een viewpoint voor de wilde paarden. Er was een waterhole, en een soort tribune van waaruit je de dieren gade kon slaan. De paarden waren er wel, maar ze hadden genoeg water zo te zien, want ze vertrokken. Reeds vrij ver uit de buurt, dus niet heel goed te zien. Wel waren er Oryxen, en enkele struisvogels. De struisvogels stonden blijkbaar op hun beurt te wachten om een slokje water te kunnen nemen. Nadat de Oryxen genoeg hadden, en vertrokken, kwamen de struisvogels netjes in een rij naar het water. Met zijn zessen op een rijtje, hun lange nekken op en neer om te drinken, een grappig gezicht! We hebben het de struisvogelsymfonie bestempeld, ze leken samen een instrument te bespelen.

In de buurt van Kolmanskop waanden we ons wat meer in een zandwoestijn. Aan beide kanten van de weg was eigenlijk alleen maar zand, weinig tot geen begroeiing. Het laatste stuk was de weg wat gevaarlijker volgens de reisinformatie, door de harde wind en zand op de weg. Het waaide inderdaad flink, maar we hadden geen moeite om op onze bestemming te komen.

De benodigde vergunning om het terrein te mogen betreden kon bij de toegangspoort worden aangeschaft. De ghost town ligt in sperrgebiet. Langs de toegangswegen waren ook borden geplaatst met verbod op het verlaten van de weg aan beide zijden.

Er stonden al veel auto’s en enkele bussen in het dorpje, toeristen genoeg helaas, want dat maakte het minder spokerig. Toch nog wel apart, de verlaten huizen, het ziekenhuis, de school. Veelal lege gebouwen, vervallen, en vol met zand. Hier en daar had men de huisraad laten staan, of opnieuw geplaatst, om een indruk te geven van het leven van weleer.

Na het slenteren door het dorpje, door het mulle zand, was het tijd voor een versnapering. Kolmanskop ligt vlakbij het dorpje Lüderitz. Volgens de Lonely Planet kon je daar, bij Diaz Coffee Shop goede koffie krijgen, en hot wraps en checken shwarma. De koffieshop was moeilijk te vinden. We hadden echter niet de indruk die de Lonely Planet beschreef, en de gerechten waren op het menu niet terug te vinden. We hebben het bij één drankje gehouden, en zijn verder gegaan naar het strand.

Op de zanderige togenagsweg, vrij aan het begin, Flamingo’s gespot. Ze waren niet heel roze. Mogelijk de Lesser Flamingo, maar later achterhaald dat ook die roze zijn. 

Aangekomen bij Diaz Point, daar waar we de zeehondenkolonie zouden kunnen zien. Even bij het kleine soort café gekeken of we er konden lunchen. Er waren maar enkele tafeltjes, en die waren allemaal bezet. Eerst maar even met de zeehonden praten dan.

Net naast het cafeetje was een weersteen. Een grote steen aan een touw, waaraan je kon zien wat voor weer het was. Als de steen heen en weer gaat, dan waait het, dat soort waarnemingen.

De brug naar DiazPoint was out of order. Volgens een informatiebord was deze verwoest tijdens een storm, enkele jaren geleden. Nu lagen er plannen voor een nieuwe, maar het project zou enkele miljoenen N$ kosten, en er werd om donaties gevraagd.

Dus de kolonie vanaf het strand geobserveerd. De zee was wild, hoge golven, die over de rotsen sloegen en over de zeehonden heen spoelden. Enkele keren werd er eentje door een golf uit balans gebracht, en gleed hij van de rots alsof van een glijbaan. Hilarisch. Voor ons dan.

Terug naar de koffietent. Alle andere gasten waren vertrokken. We konden wel koffie en tosti’s krijgen, prima. Eerst even naar het toilet. Die was op de camping, aan de overkant. Toch wel één van de meest ‘interessante’ wc’s die ik tot nu toe heb gezien hier. Bovendien leek de camping meer op een spookdorp dan Kolmanskop.

Op de terugweg nog een foto gemaakt van de flamingo’s. Misschien even beter bekijken, om te bepalen wat voor dier of soort het is. Nog even gestopt bij de wilde paarden, maar die waren niet thuis.

Intermezzo

Een wat langere video van ons uitje op de oceaan. Drie van de Marine Five gespot. In Zuid Afrika, enkele jaren geleden, dolfijnen gezien tijdens het powerboaten. Daar was Joska echter niet bij. We waren op missie, Joska dus met name, om dolfijnen te spotten. Missie geslaagd.

Nach Aus

Dag 6, Van Fish River Canyon naar Aus (Zaterdag 23 september)

Van de canyon (4/5) naar Aus (6/7)

Met gids Sydney om half zeven begonnen aan de sunrise walk. Eerst met de open auto naar de plek gereden om de zon op te zien komen. Kopje koffie erbij, met wat lekkers. Camera geplaatst voor een nieuwe time lapse. De zon kwam op tussen de quiver trees. Blijft een mooi gezicht.

Gesproken over van alles. Via “waar komen jullie vandaan” naar “oranje” en vervolgens naar heel veel over voetbal, want hij was een groot voetbalfan. Hij had ooit naast Siem de Jong gezeten bij een voetbalwedstrijd. Hij was er duidelijk van onder de indruk. Hij legde ook uit hoe de kliktaal werd gebruikt en welke tekens daarbij hoorde.

Daarna samen terug gewandeld naar de lodge. Onderweg kregen we uitleg over welke sporen en droppings bij welke dieren hoorde. En een verhaal over mensen die een giftige plant hadden gebruikt om op te barbecuen, en dat de giftige stof via de rook in het vlees was getrokken, en dat ze het niet hadden overleefd. Survival training.

We hebben het nog even over zijn familie gehad. Vrouw en kind woonden niet in de buurt, maar hij vond dat hij ze best nog wel vaak zag. Wat was het, één keer in de maand, of twee maanden? Wij vonden dat niet ‘vaak’.

Sunrise bush coffee and walk

We liepen langs de plek waar ze zelf eten verbouwden, en hij legde e.e.a. uit. Lodging was goed voor de werkgelegenheid gaf hij aan. Een lodge bood meer arbeidsplaatsen dan een boerderij bijvoorbeeld. Zijn droom was om ooit zelf een stukje land te hebben, met daarop deels een boerderij, en deels een soort lodging. Na afloop hebben we hem succes gewenst met het verwezenlijken van zijn droom.

Na het ontbijt om tien uur op weg naar Aus. Rond half twaalf even gestopt op een boerderij / camping. In eerste instantie voor enkel een pitstop, maar de mensen waren zo hartelijk en uitnodigend dat we even zijn gebleven voor een kop koffie.

Op het terrein stonden enkele witte koepels. Er werd uitgelegd dat je daarin kon overnachten, en vlak voor vertrek konden we even binnen kijken. Het terrein hoorde vroeger bij de spoorweg, en de koepels waren daar een overblijfsel van.

Op het terrein van de camping

Er was van alles te zien op het terrein. Oude autowrakken, waaronder een kever waar een kaktus uit groeide. Een hok met vogels, enkele pauwen, en twee krokodillen (geen echte). Een man op zijn kop in een soort put (ook weer niet echt).

Er was nog een dame. Eerder had ze gevraagd of we echt niet iets lekkers wilden bij de koffie. Ik vroeg haar later of ze ook van de boerderij was, maar ze was een consultant hier op bezoek. Het gesprek kwam op het regenseizoen dat was begonnen, maar regen was er niet geweest nog. Ze vertelde dat ze op Facebook had gelezen dat er een boer was die zelfmoord had gepleegd, omdat hij vanwege de droogte niet voor zijn vee kon zorgen. We mochten nooit klagen over de regen zei ze.

Na de koffie weer op weg, nadat we eenieder veel regen hadden toegewenst.

Rond kwart over twee op plaats van bestemming, het Bahnhof Hotel in Aus. Wat moeite om het te vinden, aangezien zowel de navigatie als de routebeschrijving van de reisorganisatie niet bleken te kloppen. Erg vriendelijke mensen. Na een welkomstdrankje werden onze koffers naar onze kamer gebracht. De vriendelijke dame klaagde ondertussen wel over de hitte. Er was ook geen airco op de kamer. De Internetverbinding was wel de beste tot nu toe. Wel handig, aangezien er in en rondom Aus verder weinig was te beleven.

Yes hot no spring

Dag 5, Ai Ais Hot Springs (Vrijdag 22 september, deel 2)

Na de canyon drive en lunch op weg naar de hot springs in Ai Ais. We konden vooraf niet bepalen of het een plas water zou zijn, of een spectaculair hoog spuitende waterzuil uit een ondergrondse bron. Het was een uur rijden, dus we namen de gok. De hot springs lagen blijkbaar op privé terrein, met een soort lodge erop. Ingeschreven bij de poort, entree te betalen bij vertrek.

Er werd middels borden gewaarschuwd voor Bavianen, of meer dat je op je spullen moest letten vanwege deze apen. Bij aankomst bij de hoofdattractie waren enkele bavianen in de buurt. Besloten eerst de springs te bekijken, en dan de bavianen vast te leggen.

De hot springs was één hot en geen spring. Heet water, dat wel, maar geen spectaculaire borrelende waterpartij, laat staan een fontein. Door de warmwaterbron was er wel opvallend veel groen. Dit was echter niet de moeite van de rit waard.

De bavianen waren inmiddels de wildernis ingetrokken, en moeilijk vast te leggen.

Nog even verder het terrein op gereden, om te kijken of er misschien niet toch nog een meer spectaculaire bron was. Die was er niet.

Bij de eerste bron opgemerkt dat één van de banden wat zacht leek. Bij de receptie bleek een service station te zitten, waar men banden kon repareren. Gevraagd of ze de band wilde controleren. Dat kon. Wiel eraf, band opgepompt, ondergedompeld in een bak water, en een lek gevonden. Lek groter gemaakt, en iets van een prop erin gedaan. Wiel er weer op, goed om weer op de onverharde wegen te crossen. Kosten: 120 N$, ongeveer 12 euro.

In de shop bij de receptie nog een shirt gescoord, en weer terug naar home base.

Besloten om vóór de rest van de gasten vast de sundowner berg op te gaan. Mogelijk konden we wat meer vooraan zitten, en misschien een time lapse schieten. De rotsen met de best plek waren toch wat moeilijk te bereiken, dus de gok gewaagd en weer iets verder van de rand af gaan zitten, net als de dag ervoor. Veel gasten op de berg later, meer dan de vorige keer. Ze bleven echter redelijk weg voor de camera. De zon zakte deze keer niet in een wolkerige mist, maar was volledig te zien tot de ondergang.

Achteraf bleek het te winderig voor een time lapse, camera schudde teveel, dus de beelden ook.

Gedineerd, en vervolgens terug naar ons rotshuisje voor nog een drankje op het terras. Onderweg toch wel een stuk of zeven Oryxen gespot, die zich tegoed deden aan het gazon. Ze stelden onze aanwezigheid niet op prijs, en gingen er vandoor, maar nadat we ‘thuis’ waren kwamen ze vrij snel weer terug.

Gespot op de terugweg, midden in de woestijn